Porcelanowe marzenia

Nieśmiało obudzi mnie 
Poranka muśnięcie ciche 
Z zapachem kawy w tle 
Nad świtu zroszonym błękitem

Aż zniknie mimochodem 
Wraz ze snu odejściem 
Marzenie porcelanowe 
Nadzieją karmione najczęściej 
                                    /gabush/

Kamień

Biegnąc po falach 
Świeży doganiam powiew 
Choć przestrzeń wciąż zniewala 
Sztormowych chmur ołowiem

Oskarżeń kamień plusnął w toni
Krąg się zza kręgu wyłania 
Pierwszy bez winy zadziwiony
Porażki wymiar uświadamia 
                                   
                                      / gabush/ 

Zatrzymanie

Po drugiej stronie doliny
Na rzeki urwistym brzegu
Sen bezszelestnie przepłynie
Świat zahamuje w biegu 

Myśl zdoła powstrzymać czas
Odsunie przeszłości obrazy
Nim się przesypie piach 
w klepsydrze przyszłych zdarzeń 

                                        gabush