Krzyk życia

Nieraz ktoś odchodzi powoli
odpływa w otchłań myślami
Nie skarżąc się jak bardzo boli
Nadzieją się nawet nie mami

Jego niemy życia krzyk
Godnie głowę unosi 
Zezwala ,żeby nikł
I o nic już nie prosi 

Pokora jego busolą ,
przed którą chylimy czoło
A chwilę uśmiechem muśniętą
Chcemy czcić jak świętość.  
                         
                            /gabush/ 

Ten wiersz jest ze szczególną dedykacją, dla ,zmagającego się z zaawansowanym rakiem ,ojca koleżanki  ( zm. 3. listopada 2015 r.)